Dziękuję Alicji Kujawskiej za notatkę z grudniowego spotkania Śląskiego Klastru Dizajnu (byłaby wcześniej opublikowana ale zaginęła mi ale się znalazła:).
Śląski Klaster Dizajnu (podobnie zresztą jak inne klastry) to grono (wszak od angielskiego: cluster) 32 podmiotów – co oznacza uczelnie wyższe, projektantów i firmy zajmujące się szeroko pojętą branżą kreatywną.
Czy trzeba przekonywać ludzi zajmujących się komunikacją (dizajn jest przecież swoistym językiem), że idea skupiania się w grona, nie tyle razem tworzące ile wspomagające się wiedzą, czy technologiami, pomaga w podnoszeniu konkurencyjności zaangażowanych firm oraz inspiruje do kreatywności i innowacyjności? Wygląda na to, że trzeba – idea kooperacji, a nie tylko konkurencji, dopiero przeciera szlaki.
Śląskość – w sensie geografii politycznej i specyfiki regionalnej – stanowiła jeden z elementów dyskusji (ogromnie interesującej!) moderowanej przez Luka Palmena z InnoCo, który poprowadził także prezentację dotyczącą komercjalizacji technologii.
Grudniowe spotkanie poświęcone było między innymi tematyce szczególnie ważnej i drażliwej dla twórców: ochronie wzorów przemysłowych na mocy przepisów prawa własności intelektualnej i przemysłowej. Inspirujący i pożyteczny wykład prowadziła Elżbieta Dobosz z Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej. Jako jeden z case studies wskazywała realizację Beza Projekt wykonany dla celów promocyjnych Polskiej Prezydencji w UE. Dla przypomnienia:
Tuba z tektury pokrytej papierem pakowym z białym nadrukiem plastra miodu (prezentowana była przez Łódź Dizajn) kryje zestaw zawierający słoik z miodem i kubek na mleko wraz z gustowną łyżeczką wyprofilowaną do odwieszania na brzegu kubka. Pomysł ten nawiązuje – co jasne – do wyobrażenia o Polsce jako krainie „miodem i mlekiem płynącej”, niczym z, ehm, „Starej Baśni” Kraszewskiego.
Jako wzór przemysłowy wymagał on – jak wspomniała pani Dobosz – zarejestrowania nie przez Urząd Patentowy RP, ale przez jego Wspólnotowy odpowiednik, ze względu na to, że prawo polskie rejestruje wieloelementowe zgłoszenia wzorów przemysłowych pod warunkiem, że stanowią one – w sensie wizualnym – komplet. Zestaw mebli/zastawy stołowej/pościeli (niepotrzebne skreślić) – tak, zestaw „mleko z miodem” – nie. Prawo polskie okazuje się w tej dziedzinie raczej komplementarne niż tożsame z unijnym.
Dla pragnących nałowić więcej wiedzy o tej ważnej dziedzinie edukacji projektanta polecam linki:
Procedura krajowa – Urząd Patentowy RP http://www.uprp.pl
Procedura wspólnotowa – OHIM, Alicante http://oami.europa.eu (wniosek rejestracyjny można wypełnić w języku polskim, również)
Procedura międzynarodowa – Światowa Organizacja Własności Intelektualnej, Biuro Międzynarodowe w Genewie http://www.wipo.int
Krajowa Izba Gospodarcza http://www.kig.pl
Weronika Rochacka mówiła o triadzie biznesu, technologii i dizajnu, oraz zarządzaniu dizajnem na podstawie doświadczeń brytyjskiej Design Council, którą reprezentuje. Jako przykład systemowego myślenia o dizajnie jako narzędziu komunikacji, edukacji, kształtowania wizerunku firm (i sektora publicznego) wskazała wpisanie dizajnu jako integralnego elementu strategii rozwoju Wielkiej Brytanii. Designing Demand – program prowadzony od lat dziesięciu – stanowił jeden z case studies.
Posłuchać było można również o grupie Design Associates, którzy dla zakwalifikowanych do programu firm prowadzą kompleksowe doradztwo i coaching, w którym dizajn jest identyczny z projektowaniem tożsamości firmy, porządkowaniem pomysłów, zaspokajaniem potrzeb klientów i pracowników, komunikacją, budowaniem relacji interpersonalnych i podkreślany jest fakt, że dizajn to inwestycja, a nie koszt.
Jeśli pracujecie na Śląsku, to żałujcie, że jeszcze nie należycie do Klastra Dizajnu. Pora to zmienić, bo – oprócz oczywistego zysku w postaci kontaktów, współpracy i wymiany wiedzy w klastrze – to spotkania, dyskusje i warsztaty, których raczej nie mieliście w trakcie edukacji, i to Zamek Cieszyn, czyli instytucja gwarantująca wysoki poziom merytoryczny spotkań (i miejsce, w którym warto bywać).
Autor: Alicja Kujawska
